Zanim się coś powie może warto pomyśleć?

Czytając poszczególne fora i wypowiedzi internautów odnoszę wrażenie, że coraz bardziej jesteśmy zagubieni. Może być też tak, że boimy się otwarcie powiedzieć co sądzimy o otaczającej nas rzeczywistości. Czasem powiedzenie, że nachodzą nas czarne myśli, to zdecydowanie za mało.

W 2015 roku wielu wydawało się, że wreszcie „jesteśmy w domu”, że wszystko ułożyło się po naszej myśli. Rozczarowanie nastąpiło w lipcu 2017 roku kiedy prezydent nieoczekiwanie zawetował ustawy o KRS i SN. Ciągle nie mamy wiedzy w jakim zakresie i z jakim skutkiem kancelaria PAD współpracowała z koalicją rządzącą nad projektami tych ustaw. Tłumaczenie weta opinią pani Romaszewskiej jest jednym z głupszych jakie zdarzyło mi się słyszeć czy czytać. Sielankowe obrazki o relacjach na linii koalicja rządząca-prezydent RP okazały się bajkami z mchu i paproci. Byli tacy którzy domyślali się, że coś jest nie tak, ale oficjalna propaganda do ostatniej chwili twierdziła, że wszystko jest pod kontrolą. Byliśmy w mylnym błędzie. Dzisiaj bardziej trzeba się zastanowić kto kogo wystawił do wiatru albo uznać, że na naszych oczach trwa niezła ustawka.

Z zewnątrz wygląda na to, że prezydent poczuł się urażony, że zapisy konstytucyjne dotyczące jego stanowiska nie są stosowane w praktyce. Dzielnie wspierały go w tym opozycyjne media twierdząc, że jest jedynie notariuszem polityki PiS. Były i ostrzejsze opinie. Drugim polem konfliktu stały się relacje prezydenta z ministrem obrony narodowej. Najpierw /w sierpniu/ prezydent odmówił nominacji generalskich kandydatom wskazanym przez ministra Macierewicza. W odwecie minister spowodował cofnięcie dostępu do informacji niejawnych generałowi z BBN.

Miesiącami mówiono o potrzebie rekonstrukcji rządu Beaty Szydło, ale sprawę odkładano z różnych względów na zaś. Wreszcie rząd zrekonstruowano, ale zrobiono to w dniu kiedy w Sejmie głosowano nad wotum nieufności, a rząd miał najwyższe poparcie ze wszystkich rządów III RP. Znowu, ile było w tym prawdy, a ile manipulacji? Tym razem medialnej.

Nowy rząd miał na początek tylko nowego premiera, a dalsze przemeblowanie wymagało kolejnego miesiąca. Tu znowu zaczęły się cuda. Zrozumiałem co znaczą słowa prezydenta o premierze Morawieckim „to jest mój premier”. Przetasowania są zupełnie od czapy, chociaż … Od jakiegoś czasu zastanawiam się o co chodzi z odwołaniem Macierewicza. Czy to co obserwujemy to tylko zemsta otoczenia prezydenta, czy też sprzątanie po dyletanctwie poprzedniej ekipy. Jednoznacznej odpowiedzi brak. Opozycja od samego początku, czyli od powołania rządu Beaty Szydło, domagała się dymisji Macierewicza pod byle pretekstem. Wejście Macierewicza w otwarty konflikt z prezydentem przesądziło sprawę.

Nieszczęście polega na tym, że w otoczeniu prezydenta nie ma fachowców od spraw obronności i bezpieczeństwa państwa, bo nie uznaję za takiego szefa BBN. Dzisiaj wszelkie przepychanki sprowadzają się do wzajemnego wytykania sobie niekompetencji. Błaszczak zamiast Macierewicza jest tylko powolnym narzędziem w ręku prezydenta. Do tego stopnia, że Szczerski dopuszcza możliwość awansu zablokowanych generałów w dość dziwnym, niespotykanym dotychczas terminie 1 marca.

Zagadką pozostaje wydatkowanie pieniędzy z budżetu MON. Wydawane były do dna, a jednocześnie planowane przez ministra Macierewicza zakupy /głównie śmigłowce bojowe/ nie zostały zrealizowane.

Otoczenie prezydenta jest kompetencyjnie słabiutkie. Z zażenowaniem słucham czasem wypowiedzi ministra Szczerskiego, który wspaniałomyślnie zrezygnował z teki ministra spraw zagranicznych w rządzie Morawieckiego. Obecny szef MSZ ciągle zaskakuje swoimi poczynaniami. Rzadko się zdarza żeby prezes PiS o kimś mówił, że obsada danego stanowiska to eksperyment kadrowy. https://www.polskieradio.pl/5/3/Artykul/2004894,Jaroslaw-Kaczynski-o-nowym-ministrze-spraw-zagranicznych-wierze-ze-bedzie-to-udany-eksperyment

Na tym tle zastanawia zamieszanie wokół ustawy o IPN. Zdania „uczonych” są podzielone. Jedni twierdzą, że ustawa mogła poczekać, a inni uważają, że na tego typu ustawy nigdy nie będzie dobrego czasu. Najgorsza w tym wszystkim jest pokrętna argumentacja stron. My mamy szanować wrażliwość Żydów, a kto uszanuje naszą? Poza tym my walczymy o prawdę. Gdzie tu więc miejsce na wrażliwość?

A jak oceniać fakt konsultowania ustawy z obcym państwem? Nigdy dotychczas nie słyszałem o podobnym obyczaju w suwerennym państwie. Dotychczas wydawało mi się, że jeżeli ktoś nie zgadza się z regulacją prawną obcego państwa szuka rozstrzygnięcia w arbitrażu, ale odnosi się do obowiązującego dokumentu. W przypadku Polski z takim pomysłem wyskoczył Czaputowicz. To jest dyplomata, czy dyplomatołek? Najgorsze czego oczekuję, to nowelizacja nowelizacji, co już jest zapowiadane, albo wykładnia nowelizacji o której wspominają już w ministerstwie sprawiedliwości. Wszystko po to żeby Żydzi źle o nas nie mówili. Przynajmniej głośno. Na tym tle absolutnie nie rozumiem wypowiedzi prezesa podczas 94 miesięcznicy smoleńskiej o rzekomym polskim antysemityzmie. https://gloria.tv/video/T1CbsrBpgJFx4XUfdKCPuXcUd Skoro tyle mówi się o antysemityzmie Polaków dlaczego tak zajadle zaprzecza się, że nie ma antypolonizmu? Kto to taki „antysemita”? Antysemita to ten kto nie lubi Żydów, czy ten kogo nie lubią Żydzi ? https://www.youtube.com/watch?v=cW0I1lKAR58

Warto tu przywołać wypowiedź Czesława Bieleckiego w wątku dotyczącym Holokaustu https://wpolityce.pl/polityka/379396-czeslaw-bielecki-gdyby-to-zydzi-musieli-ratowac-polakow-to-wcale-nie-jest-pewne-czy-pomagaliby-im-lepiej

Co mnie naprawdę niepokoi to taki tekst. Ile w tym prawdy? https://forumemjot.wordpress.com/2018/02/06/bedzie-tak-zle-jak-jeszcze-nie-bylo-kaczynski-duda-morawiecki-zydowski-zamach-stanu-w-polsce/ 

stary.piernik