Obłuda polityków nie zna granic.

Nie łudźmy się, że dotyczy tylko opozycji. Sezon wyborów przed nami więc „kiełbasa wyborcza” ma wzięcie. 

Możliwości oferentów są różne. O szansach na spełnienie obietnic nie mówię, ale bliżsi realizacji są aktualnie rządzący chyba, że sami pogrzebią swe szanse. Opozycja obiecuje Inflanty.
Ciekawie wyglądałby ranking obłudników. Za wcześnie na jego tworzenie bo jeszcze nie wszyscy wystartowali w wyścigu do foteli parlamentarnych. Na razie trwa licytacja kto obieca więcej i nikt się nie martwi jakie są możliwości spełnienia obietnic.
Rządzący są w korzystniejszej sytuacji bo wiedzą na co mogą sobie pozwolić. Kuchnię zdradził parę dni temu Dworczyk kiedy powiedział, że przygotowania do „5 Kaczyńskiego” trwały od dawna, ponieważ rząd MM po cichu liczył jakie są rezerwy w budżecie.
Największą wesołość wzbudza rzekome podkradanie pomysłów. Dzisiaj to specjalność POKEmonów. Najpierw potępiają w czambuł propozycje koalicji rządzącej, a na zakończenie występu medialnego stwierdzają, że oni taki pomysł zgłosili tak dawno temu, że zdążyli o nim zapomnieć. Nie potrafią jednak powiedzieć dlaczego tych pomysłów nie realizowali. Osiem lat to dla nich za mało? Po prostu, według nich najpierw trzeba zrobić dobrze swoim.
Kandydaci opozycyjni, a bardziej formacje które ich wystawiają, mają poważne problemy z którymi nie wiadomo jak sobie poradzą. To nie są problemy jednej tylko kategorii, ale mają różny ciężar gatunkowy.
Pomocą w ocenie jest konstytucja III RP. Ta z 1997 roku która gwarantuje wolność wyznania i praktyk religijnych /art. 53/, a także prawo rodziców do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami /art. 48/. Jaki tu występuje związek przyczynowo-skutkowy? Tak się dziwnie składa, że związek jest.
Zbieranina, po stronie totalnych, która będzie usiłowała w wyborach do PE przejąć maksymalną ilość mandatów reprezentuje dość egzotyczny zbiór poglądów politycznych, społecznych i ekonomicznych. Może być też i tak, że tam nie ma żadnych poglądów. Jest tylko żądza władzy. Za wszelką cenę. Ostatnio Bielan zwrócił uwagę, że ta księżycowa koalicja po wygraniu wyborów do PE rozpierzchnie się w Brukseli jak stado kur. Gdzie więc ta jedność?
Czy w takim razie elektorat się na takie dictum zgodzi? Czy ma tego świadomość? Wiele wskazuje na to że trudno będzie przezwyciężyć rozbieżności i wynik końcowy pozostaje otwarty.
Powtarzam swoją mantrę. Wybory do PE to tylko walka o maksymalne obsadzenie swoimi mandatów przyznanych Polsce. W kilku przypadkach dodatkowo jest to próba ucieczki przed odpowiedzialnością nie tylko polityczną.
Mogę się zgodzić co do tego, że wyniki wytworzą klimat dla jesiennych wyborów do Sejmu i Senatu. Tu jest właśnie pole do rozważań o przyszłości politycznej Polski.
Marzeniem niektórych polityków jest doprowadzenie w Polsce do systemu dwupartyjnego. To jeszcze dłuuugo pozostanie w sferze marzeń.
Tymczasem dzisiaj opozycja usiłuje zebrać się pod jednym sztandarem, a może bardziej totemem. Niestety, a może na szczęście dla nas, harcownicy w rodzaju Mieszkowskiego, czy Hartmana starają się wyeksponować na czym polega ich „oryginalność”. To powinno ułatwić podejmowanie decyzji przez elektorat wiejski i ten mniej wyrobiony politycznie, ale bardziej zadeklarowany ideologicznie.
Wybory do PE miną i pozostanie pytanie co dalej? W wyborach do Sejmu i Senatu obowiązują inne zasady. Niemożliwy jest start według modelu „kupą mości  panowie”. Nie wystarczy również dalsze straszenie PiS-em.
Nie wiadomo jak teraz zareaguje elektorat PSL-u. Nie wiadomo też jakie nowe ugrupowania pojawią się na scenie politycznej. Kto zniknie w planktonie, a kto zdobędzie się na samodzielność?
Mam w pamięci wybory samorządowe 2018, zwłaszcza na prezydenta Warszawy. W wyborach parlamentarnych również jest ryzyko, że wygrani nie będą realizowali obietnic przedwyborczych. Można się wtedy na nich obrażać, ale praktycznie do końca kadencji nie można nic zrobić.
Czy można się zabezpieczyć przed przykrymi niespodziankami?
Bez zmiany kodeksu wyborczego nie.
Dzisiaj ważne jest żeby się nie dać ogłupić manipulatorom w rodzaju posła Mieszkowskiego i jemu podobnych. 

p.s. Jak to z obietnicami bywa. Lokalna prasa szczecińska przypomina o wizycie MM w czerwcu 2017 roku w szczecińskiej stoczni i ogłoszeniu budowy nowego promu https://gs24.pl/gdzie-jest-prom-to-juz-rocznica-slynnej-stepki-tort-nie-oslodzil-sytuacji-wideo-zdjecia/ar/13281847 Trzeba być ostrożnym w składaniu obietnic. W końcu PO-PSL kilka lat zajęło rozwalanie polskiego przemysłu stoczniowego. Odbudowa nie nastąpi za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Też wymaga czasu. 

stary.piernik